NOBISCUM AD CAELUM…

Włócznia św. Longinusa wystawiona w Bazylice św. Piotra. Wierni oddali cześć relikwii Męki Pańskiej

W Bazylice św. Piotra w Watykanie wierni, pielgrzymi oraz odwiedzający mogli uczestniczyć w wyjątkowym wydarzeniu – publicznym wystawieniu włóczni św. Longinusa, uznawanej za jedną z najważniejszych relikwii związanych z Męką Jezusa Chrystusa. To właśnie nią, według przekazu Ewangelii św. Jana, rzymski żołnierz przebił bok ukrzyżowanego Zbawiciela.

Uroczystej liturgii przewodniczył abp Calogero La Piana. Obchody rozpoczęły się modlitwą przy Ołtarzu Konfesji, po której wierni wyruszyli w procesji pokutnej przez nawę główną świątyni, śpiewając Litanię do Wszystkich Świętych. Celebracja Eucharystii przebiegała w atmosferze ciszy i skupienia, właściwej dla przeżywanego okresu Wielkiego Postu.

Centralnym momentem wydarzenia było ukazanie relikwii w Loggii św. Weroniki. Włócznia, na co dzień przechowywana w Bazylice Watykańskiej, należy do najcenniejszych pamiątek związanych z ostatnimi chwilami życia Chrystusa na krzyżu.

W programie sobotniego statio znalazła się również Msza Święta przy Ołtarzu Katedry oraz adoracja Najświętszego Sakramentu.

Tradycja kościołów stacyjnych sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa w Rzymie. W czasie Wielkiego Postu wierni codziennie gromadzili się na wspólnej modlitwie pod przewodnictwem papieża lub jego przedstawiciela, odwiedzając każdego dnia inną świątynię. Ostateczny kształt tej praktyki ustalił papież św. Grzegorz Wielki.

Bł. Klara z Rimini

Dwukrotnie wychodziła za mąż. Po latach prowadzenia życia pokutnego, założyła klasztor klarysek, w którym była przełożoną.Bł. Klara z Rimini

Klara urodziła się w Rimini, w roku 1280. Pochodziła ze znanego szlacheckiego rodu Agolantich. Wyszła za mąż, jednak niedługo po ślubie małżonek zginął, uwikławszy się w spory polityczne. Klara wkrótce wyszła ponownie za mąż. Drugie małżeństwo, podobnie jak pierwsze, było bezdzietne.

Klara prowadziła beztroskie, wystawne życie. Kiedy miała 34 lata, podczas modlitwy w kościele franciszkańskim w Rimini, rozpoczął się proces jej nawracania. Po śmierci drugiego męża zaczęła prowadzić życie pokutnicy, nosiła włosiennicę. Zamieszkała w Urbino, prowadząc tam dzieła charytatywne. Opiekowała się chorymi i ubogimi, odwiedzała uwięzionych. Nazywano ją "Aniołem miłosierdzia".

Po powrocie do Rimini, w 1306 roku ufundowała klasztor Matki Bożej Anielskiej. Zamieszkała w nim wraz z dwunastoma towarzyszkami, składając profesję według reguły św. Klary z Asyżu (1193-1253). Dziesięć lat w tym klasztorze była przełożoną. Prowadziła życie ascetyczne, w czasie modlitwy miewała objawienia oraz ekstazy mistyczne.

Zmarła 10 lutego 1326 roku. Papież Pius VI potwierdził jej kult jako błogosławionej, w 1784 roku. W liturgii wspominana jest w dniu narodzin dla nieba.

wp

Źródło:  www.franciszkanie.pl

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *