Autor: S. Krystyna OSA
Łk 1,1-4. 4,14-21
Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono.
Potem powrócił Jezus w mocy Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich. Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać. Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, natrafił na miejsce, gdzie było napisane: Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana. Zwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione. Począł więc mówić do nich: Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli.
Dziś spełniły się słowa Pisma, któreście słyszeli
Jezus po chrzcie w Jordanie wraca w swoje rodzinne strony do Galilei w mocy Ducha, który spoczął na Nim. Sam świadczy o tym, odnosząc do siebie proroctwo Izajasza: Duch Pański spoczywa na mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie (…) i stwierdzając, że te słowa Pisma na Nim się teraz spełniają.
Augustyn nazywa Ducha Świętego Autorem Pisma. On jest palcem Bożym, kreślącym słowa Biblii, On przez nie przemawia i jest natchnieniem tych, którzy je spisali. W komentarzach biblijnych biskupa Hippony często powtarza się myśl, że to, co z Bożego objawienia zostało zapisane w całym Piśmie świętym, odnosi się do Chrystusa. W Nim bowiem wypełniło się wszystko, co zostało zapowiedziane dla naszego zbawienia. Jeżeli chcemy poprawnie rozumieć słowa Pisma, nie możemy odchodzić od Chrystusa i Jego mamy w nich poszukiwać. On bowiem jest kresem Prawa, jak czytamy w Liście do Rzymian (por. Rz 10, 4). Ze względu na Niego powstało Pismo. Augustyn kładzie nacisk na jedność Starego i Nowego Testamentu, co wyraża w znanej sentencji: Novum in Vetere latet et in Novo Vetus patet – Nowy Testament jest ukryty w Starym, natomiast Stary znajduje wyjaśnienie w Nowym.
Prorok Izajasz mówi o końcu czasów, że w owym dniu niebo zostanie zwinięte jak księga (por. Iz 34, 4) Niebo czyli firmament w interpretacji Augustyna metaforycznie oznacza księgę Pisma. Teraz czytanie jest konieczne, ponieważ po części poznajemy i po części prorokujemy, a kiedy nadejdzie to co doskonałe, przeminie to, co częściowe (por. 1 Kor 13, 9) Ale kiedy przeminą czasy potrzebujące książek – mówi Augustyn – wtedy w niebieskim Jeruzalem słowa Pisma nie będą już odczytywane, gdyż dotrzemy do wiekuistej Mądrości, która wypełni nasze serca i umysły.
( Sw. Augustyn: Objaśnienia Psalmów 71, 18; 93, 6; 96, 2; 98, 1; 137, 9; Problemy Pięcioksięgu 2, 7)