Papież Jan Paweł II w dokumentach kierowanych do kapłanów, osób konsekrowanych i nie tylko, wiele miejsca poświęca kontemplacji oblicza Chrystusa. Kontemplacja wraz z Maryją – jest „programem”, który zaproponował bł. Jan Paweł II całemu Kościołowi u początku trzeciego tysiąclecia, zachęcając go, by wypłynął na głębię. Kontemplowanie zaś Chrystusa zakłada umiejętność rozpoznawania Go wszędzie, gdziekolwiek się objawia, obecny na różne sposoby. Najpełniej jest On obecny w żywym sakramencie Ciała i Krwi. Kościół żyje dzięki Chrystusowi eucharystycznemu, gdyż to jest nasza Pascha i Chleb Żywy, który daje życie ludziom. Eucharystia czyli sam Chrystus jest sercem życia kościelnego, a tym samym konsekrowanego, uprzywilejowanym miejscem spotkania z Panem. Papież kieruje poruszające zaproszenie do osób konsekrowanych: spotykajcie Go (…) i kontemplujcie zwłaszcza w Eucharystii, sprawowanej każdego dnia i czczonej jako źródło i szczyt życia . Już z samej swej natury Eucharystia stanowi centrum życia konsekrowanego – osobistego i wspólnotowego. Jest codziennym wiatykiem i źródłem duchowości dla konkretnej jednostki i całego Instytutu . Jako pamiątka ofiary Pana, Eucharystia kształtuje od wewnątrz ofiarę ze swego życia, jak i wspólnotowego. Przez sprawowanie misterium Ciała i Krwi Chrystusa umacnia się też i wzrasta jedność, i wzajemna miłość tych, którzy poświęcili swoje życie Bogu . Tutaj urzeczywistnia się w pełni zażyłość z Chrystusem, upodobnienie do Niego, całkowite utożsamienie z Nim, do czego osoby konsekrowane są powołane. W Eucharystii Chrystus przyłącza nas do swojej ofiary, zatem ofiarujemy i jesteśmy ofiarowani. Sama konsekracja zakonna przyjmuje strukturę Eucharystii – jest całkowitą ofiarą z siebie, ściśle złączoną z ofiarą eucharystyczną. W Vita consecrata papież zachęca do adoracji Chrystusa obecnego w Eucharystii, jak i do praktykowania innych form pobożności eucharystycznej.
