Za nami drugi dzień Golgoty Młodych. Dziś pochyliliśmy się nad tajemnicą kobiecości i męskości.
Pierwsza konferencja o sercu kobiety wygłosili br. Łukasz Woźniak i małżeństwo z 22-letnim stażem – Magdalena i Robert Rybakiewiczowie.
Br. Łukasz na podstawie słów św. Teresy z Avila ukazał geniusz oraz słabości kobiecego serca. Zwrócił uwagę również na to, że człowiek kształtuje się w relacji oraz że pierwszą tożsamością kobiety jest macierzyństwo.
Ta ostatnia prawda przebijała również w świadectwie państwa Rybakiewiczów. Podzielili się oni trudnym doświadczeniem bezskutecznego oczekiwania na dziecko, siłą miłości i wrażliwością kobiecego serca otwartego na adopcję.
Duchowym wzmocnieniem w boju była Eucharystia celebrowana przez biskupa Antoniego Pacyfika Dydycza. Obecne były władze powiatowe i lokalne media.
Podczas homilii dotyczącej deformowania przez świat obrazu człowieka, biskup zachęcał by walcząc, nie myśleć o zwycięstwie, ale o wartościach, których się broni.
Popołudniową konferencję pod hasłem „Serce mężczyzny” poprowadził Robert Kościuszko -powieściopisarz i jak sam o sobie mówi szczęśliwy mąż i ojciec. Na przykładach filmowych bohaterów przeprowadził uczestników tegorocznej Golgoty Młodych przez tajniki męskiego serca, wyszczególniając jego zdaniem trzy podstawowe. Najbardziej męskie serce odnalazł w sercu ojca, będącym groźnym, ale i dobrym jednocześnie. Istota znajduje się w pragnieniach przygód i doświadczania męskości i siły ojca, mającej wpływ na kształtowanie serca najpierw chłopięcego, a z czasem męskiego. Pragnieniem męskiego serca jest pogoń za przygodą i męskością, a relacja z ojcem jest dla mężczyzny wzorem. Mężczyznę porywa prawdziwa miłość jego życia i przygoda towarzysząca mu przez całe życie. Prowadzący przedstawił nie tylko pragnienia męskiego serca, ale także problem zranień, które mają wpływ na jego kształtowanie i późniejsze relacje. Zraniony mężczyzna musi uleczyć swoje rany aby jego serce mogło „żyć w pełni”. Kobieta natomiast, opiekuńcza i troskliwa, nie jest jednak w stanie go uleczyć.
Wieczorem mogliśmy przeżywać Drogę krzyżową, którą poprowadził br. Przemysław Kryspin. Wszyscy uczestnicy, w ciemnościach nocy przemierzali kręte ścieżki Kalwarii Podlaskiej, rozważając poszczególne stacje. To była szczególna szansa spotkania się z samym sobą – w prawdzie, bez zbędnych masek, ale bliskim kontakcie z mrokiem własnej duszy. Poruszająca cisza sprzyjała medytacjom: „Droga Krzyżowa jest życiem. A nasze życie to taka pusta księga, którą piszemy” – te słowa wybrzmiały przy dwunastej stacji Drogi.
Wszystko zakończyło się indywidualnym błogosławieństwem każdego uczestnika – jego przyszłości, teraźniejszości i przyszłości – jego „Księgi Życia”.
