Autor: s. Agata, Uczennica Krzyża CSDC
J 3, 14-21
Fragment Ewangelii na IV niedzielę Wielkiego Postu to druga część rozmowy Jezusa z Nikodemem, faryzeuszem, który szuka prawdy. Zainspirowany słowami Rabbiego z Nazaretu pyta o możliwość powtórnego narodzenia się z wody i z Ducha (por. J 3,9). W Ewangelii wg św. Jana tajemnica nowych narodzin, odnalezienia się czy posiadania życia wiecznego (por. J 3,16), jawi się jako nierozerwalnie związana z wiarą w Syna Człowieczego wywyższonego na krzyżu. Kto nie wierzy w bezinteresowną miłość Boga kontemplując Jego Ukrzyżowanego Syna Jednorodzonego, sam się potępia i wyłącza z życia. Bóg nie potępia, ale zbawia, nie pozwala zginąć, ale odnaleźć się. Grzech niewiary w Syna Bożego jest dziełem ojca kłamstwa i zabójcy od początku (por. J 8,44). Zło nie chce być jednak zdemaskowane, woli się ukrywać, żeby nie zostało ukazane w świetle prawdy jako kłamstwo (por. J 3,20).
Jak w Nikodemie, tak w każdym z nas toczy się wewnętrzna walka między kłamstwem a prawdą, lękiem a zaufaniem. Razem z Nikodemem rodzimy się na nowo, gdy dochodzimy do wiary przez utkwienie naszego wzroku w Synu Człowieczym wywyższonym na krzyżu, który ma moc pozbawić nas śmiercionośnego jadu ufności własnym lękom i kłamstwu zamiast Bogu.
Słowo Boże jakoś szczególnie dzisiaj odsyła mnie, Uczennicę Krzyża, do moich Konstytucji. Przypominają mi, że duchowość Uczennicy Krzyża wypływa z kontemplacji Jezusa Ukrzyżowanego, który z miłości wydał się Ojcu dla zbawienia każdego człowieka (punkt 10), a każda z nas jest posłana, żeby głosić w jedności ze Zbawicielem miłość Ojca i składać w ofierze miłości swoje życie za tych, którzy są daleko od Niego oraz w tym duchu formować apostołów świeckich (punkt 3).