Autor: Zgromadzenie Sióstr „Jedność” p.w. św. Teresy od Dzieciątka Jezus
1 października Kościół wspomina św. Teresę od Dzieciątka Jezus, Patronkę misji, a także Patronkę wielu wspólnot chrześcijańskich na całym świecie.
W dniu dzisiejszym czci ją uroczyście m.in. Zgromadzenie Sióstr „Jedność” p.w. św. Teresy od Dzieciątka Jezus, które istnieje w Polsce od 1925 r. czyli od kanonizacji świętej.
Początki Zgromadzenia sięgają jeszcze kilku lat wcześniej, kiedy to w Kolembrodach na Podlasiu, do miejscowego proboszcza ks. Andrzeja Mazurkiewicza, zgłosiła się grupa kobiet, wyrażając pragnienie służby Kościołowi. W krótkim czasie zorganizowała się większa wspólnota, która spotykała się na modlitwie, przyczyniając się do ożywienia religijności w parafii. Gdy dołączyły następne kobiety, powstało formalne stowarzyszenie religijne pod nazwą: Sodalicja Pracownic Katolickich. Celem Sodalicji było rozwijanie wśród członkiń prawdziwej pobożności i pracowitości, ćwiczenie się w uczynkach miłosierdzia chrześcijańskiego oraz pomoc kapłanom w parafiach w prowadzeniu Akcji Katolickiej. Sodalistki zajmowały się szyciem, haftem, tkactwem. Dbały o bieliznę kościelną
i wystrój ołtarzy. Swoją działalnością obejmowały kolejne parafie i powstawały nowe domy wspólnoty. Sodalistki od początku nazywane były siostrami Tereskami, gdyż za swoją Patronkę wybrały św. Teresę od Dzieciątka Jezus, a prowadziły życie na wzór życia zakonnego.W 1954 r. z Sodalicji utworzono Zgromadzenie zakonne na prawie diecezjalnym, a w 1988 r. Zgromadzenie zostało zatwierdzone na prawie Papieskim.
Patronka Zgromadzenia prowadziła życie ukryte w Karmelu. Natomiast siostry Tereski żyją w świecie, a ich ukrycie polega na tym, że nie noszą habitów. Mówią, że ich habitem jest dziecięctwo duchowe, to znaczy, że starają się zawsze o taką dziecięcą postawę serca wobec Ojca Niebieskiego, jaką miała św. Teresa.
I to jest charyzmatem Zgromadzenia: Pośród świata iść małą drogą duchowego dziecięctwa św. Teresy, uświęcać się przez codzienne czynności; wykonywać z wiarą i miłością każde „drobne nic”. Nie szukać tego, co wielkie, ale przyjmować wszystko, co Pan Bóg daje. Można powiedzieć, że siostry Tereski mają bardziej charyzmat postawy wewnętrznej niż działania, prowadząc nieustanną duchową aktywność konsekrowania miłością doświadczeń codziennego życia. Mogą więc swobodnie docierać do każdego środowiska, ewangelizując ludzi świeckich w sposób, który w danych okolicznościach jest najbardziej odpowiedni i możliwy.
Siostry pracują w różnych zawodach i instytucjach zarówno kościelnych jak i świeckich. Starają się być zwyczajne i naturalne. Podarowują spotykanym ludziom to, co w danym momencie jest potrzebne: uśmiech, pomoc, obecność, życzliwość, a zawsze w ciszy serca – modlą się. Czasami, mimo braku habitu, ludzie trafnie odgadują, że są siostrami.
Być siostrą Tereską – to mieć piękną duchowość małej drogi duchowego dziecięctwa św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Głównymi wyznacznikami tej drogi są: miłość, bezgraniczna ufność w Boże miłosierdzie, pokora, prostota oraz częste składanie Jezusowi małych dowodów miłości podczas codziennych zajęć. I pamięć o tym, że w Bożej ekonomii, to, co małe i ukryte jest właśnie największe.
Foto. Siostry Terezjarki