Karmelitanki od bł. Franciszka

Autor: Karmelitanki Misjonarki Terezjanki

Powołane jesteśmy do miłości i służby Kościołowi naszych czasów. Stąd rodzi się potrzeba pielęgnowania kontemplatywnego spojrzenia na rzeczywistość, by odpowiedzieć z odwagą na potrzeby świata, przez modlitwę oraz zaangażowanie.

Uwaga skierowana na najpilniejsze potrzeby Kościoła, zwłaszcza tam, gdzie życie jest zagrożone, jest „wzorcem, w który się wpatrujemy, aby nadać kształt naszej misji”(por. EVV II,10).

Pasja wobec Boga i wobec ludzkości jest siłą, która pobudza karmelitankę misjonarkę terezjankę, aby nadal była wierną i kreatywną jej odpowiedź płynąca z głębi tożsamości – na czterech kontynentach: w Europie, Afryce, Azji i Ameryce – w 23 krajach.

Błogosławiony Franciszek Palau Quer, ocd, od Jezusa Maryi i Józefa, urodził się w Aitonie (Lérida), 29 grudnia 1811 roku. Zmarł w Tarragonie, 20 marca 1872 roku.

Kleryk w Léridzie (1825-1832), nowicjusz i brat w Karmelu bosym w Barcelonie (1832-1835). Po spaleniu jego klasztoru – pw. Św. Józefa w Barcelonie – resztę życia spędził doświadczając „eksklaustracji” i okrucieństw okresu rewolucji, które stanęły na przeszkodzie regularnego życia konwentualnego po kasacie zakonów w Hiszpanii. Przyjął święcenia kapłańskie w Barbastro (2 kwietnia 1836 r.), w konspiracji. Pierwsze kroki jako kapłan stawiał w swojej rodzinnej wiosce jako pomocnik proboszcza, przeplatając czas apostolatu okresami samotności i modlitwy w miejscu znanym jako „Grota ojca Palau” (Cueva del P. Palau), około dwóch kilometrów od Aitony, dzisiaj swoiste sanktuarium na wolnym powietrzu, w którym znajduje się figura Matki Boskiej Szkaplerznej.

Pełnił posługę kapłańską (głoszenie słowa i opieka duchowa) w apostolskiej subdelegacji w Katalonii z bezwarunkowym oddaniem i nie porzucając swego życia modlitwy i umartwienia. Zasłużył sobie na miano Misjonarza Apostolskiego z rąk przez wielu przełożonych katalońskich (lata 1839-1840). Tytuł ten zostanie mu przyznany w 1854 roku przez Kongregację Rozkrzewiania Wiary.

Po zakończeniu pierwszej wojny karlistowskiej, wyjechał do Francji, nie z główną częścią wojska, ale z maleńką grupką ośmiu osób, między nimi znajdował się jego brat, Jan Palau. Pozostał dziesięć długich lat na ziemi francuskiej, w diecezjach Perpignan i Montauban. Napisał wówczas swoje dzieła Walka duszy z Bogiem (Lucha del Alma con Dios – wyd. Montauban 1843) i traktaty po łacinie pod wspólnym tytułem Quidditas Ecclesiae Dei (1845-1846). Oba dzieła wyrażają gorącą miłość Franciszka Palau do Kościoła i obrony „Jego sprawy”.

Powrócił do Hiszpanii w kwietniu 1851 roku, został inkardynowany w diecezji Barcelony, hojnie przyjęty przez biskupa Józefa Dominika Costa Borrás, który przynaglił go do zaangażowania się w przygotowany przez niego plan duszpasterski. Mianował go dyrektorem duchowym wyświęconych seminarzystów, a także grupy kleryków niższych roczników, studiujących filozofię.  Franciszek stworzył i prowadził w parafii świętego Augustyna, w pobliżu Las Ramblas, Szkołę Cnoty, formę katechezy dorosłych (1851 r.), której przewodniczyła Matka Boska Karmelitańska, Nasza Pani Cnót. Napisał i wydał tekst dla uczęszczających do owej „Szkoły”, Katechizm Cnót (Catecismo de las Virtudes – 1851-1852), kompendium traktatu o cnotach według Sumy teologicznej świętego Tomasza z Akwinu. Zaskakujący i postępujący sukces Szkoły

Ten 1860 rok jest kamieniem milowym w życiu i postępie duchowo-eklezjalnym błogosławionego Franciszka Palau, zakorzenionym w Biblii, w Ojcach i Doktorach Kościoła oraz w duchowości karmelitańskiej, a szczególnie w tradycji eliańskiej i w Zamku Wewnętrznym czyli Mieszkaniach św. Teresy od Jezusa.