NOBISCUM AD CAELUM…

Włócznia św. Longinusa wystawiona w Bazylice św. Piotra. Wierni oddali cześć relikwii Męki Pańskiej

W Bazylice św. Piotra w Watykanie wierni, pielgrzymi oraz odwiedzający mogli uczestniczyć w wyjątkowym wydarzeniu – publicznym wystawieniu włóczni św. Longinusa, uznawanej za jedną z najważniejszych relikwii związanych z Męką Jezusa Chrystusa. To właśnie nią, według przekazu Ewangelii św. Jana, rzymski żołnierz przebił bok ukrzyżowanego Zbawiciela.

Uroczystej liturgii przewodniczył abp Calogero La Piana. Obchody rozpoczęły się modlitwą przy Ołtarzu Konfesji, po której wierni wyruszyli w procesji pokutnej przez nawę główną świątyni, śpiewając Litanię do Wszystkich Świętych. Celebracja Eucharystii przebiegała w atmosferze ciszy i skupienia, właściwej dla przeżywanego okresu Wielkiego Postu.

Centralnym momentem wydarzenia było ukazanie relikwii w Loggii św. Weroniki. Włócznia, na co dzień przechowywana w Bazylice Watykańskiej, należy do najcenniejszych pamiątek związanych z ostatnimi chwilami życia Chrystusa na krzyżu.

W programie sobotniego statio znalazła się również Msza Święta przy Ołtarzu Katedry oraz adoracja Najświętszego Sakramentu.

Tradycja kościołów stacyjnych sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa w Rzymie. W czasie Wielkiego Postu wierni codziennie gromadzili się na wspólnej modlitwie pod przewodnictwem papieża lub jego przedstawiciela, odwiedzając każdego dnia inną świątynię. Ostateczny kształt tej praktyki ustalił papież św. Grzegorz Wielki.

Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie



Autor: S. Krystyna OSA

 

 

Niedziela Świętej Rodziny

We fragmentach Ewangelii, związanych z okresem Bożego Narodzenia, pojawia się wiele różnych  postaci. W dokonujących się wydarzeniach ludzie spotykają się, towarzyszą sobie nawzajem i  wzajemnie się ubogacają. Najpierw widzimy Maryję i Józefa, Zachariasza i Elżbietę, następnie aniołów, pasterzy i mędrców ze Wschodu, a w Ewangelii na Niedzielę Świętej Rodziny także Symeona i prorokinię Annę. Wszyscy oni dają świadectwo o spotkaniu z Bogiem, który w sposób realny i rzeczywisty wkracza w życie człowieka.

W swych kazaniach poświęconych tajemnicy Bożego Narodzenia św. Augustyn wielokrotnie przypomina prawdę, że Chrystus przyszedł do wszystkich ludzi i wszystkim przyniósł nadzieję zbawienia. Zaznacza, że Słowo Boże, przez które wszystko się stało i które jest Stwórcą człowieka, zarówno mężczyzny jak i niewiasty, przyszło odkupić cały rodzaj ludzki, jedną i drugą płeć, obie uczciwszy przez swe narodzenie. Dostojeństwo płci męskiej jest w ciele Chrystusa, dostojeństwo płci żeńskiej w Jego Matce.

Radować się mogą sprawiedliwi – mówi Augustyn – gdyż ogłoszono narodzenie Sprawcy Sprawiedliwości. Dla ułomnych i chorych przyszedł dzień narodzin Uzdrowiciela. Do obciążonych grzechem przyszedł Odkupiciel. Wezwani są do radości zarówno niewolnicy, jak i wolni, bo narodził się jedyny Pan i Wyzwoliciel.  W jednym z kazań Augustyn przywołuje słowa Psalmisty: Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi, niech nam ukaże pogodne oblicze, aby na ziemi znano Jego drogę, Jego zbawienie wśród wszystkich narodów. Wspomina w tym kontekście postać sprawiedliwego starca Symeona, który przyjął na swoje ręce Dzieciątko – Chrystusa i w maluczkim wielkość poznał, mówiąc: moje oczy ujrzały Twoje zbawienie.

Rozważając teksty biblijne, czytane w okresie Bożego Narodzenia, Augustyn zwraca się do kobiet różnego stanu, mówiąc: Radujcie się, dziewice poświęcone Chrystusowi, wasza współsiostra jest Matką Chrystusa. (…) Wy też jesteście matkami Jego, gdy czynicie wolę Jego Ojca, gdyż On sam powiedział,  że kto pełni wolę Ojca, tej jest Mu bratem, siostrą i matką. Podobnie wzywa do radości wdowy, które swe życie poświęcają służbie Bogu i ludziom, a także wierne małżonki. Jako przykłady ukazuje postacie świętych niewiast, o których czytamy na kartach Ewangelii: W Maryi święte dziewictwo zrodziło Chrystusa, w Annie podeszłe w latach wdowieństwo rozpoznało małego Chrystusa, w Elżbiecie czystość małżeńska Mu  służyła. Wszystkie te trzy rodzaje życia dają świadectwo Chrystusowi, prowadzą nas do spotkania z Dzieciątkiem, w którym oczy nasze oglądają zbawienie, dane przez Boga.

(Św. Augustyn, Kazania: 184, 190, 192, 196)

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *