11 sierpnia 1253 r. po 28 latach ciężkiej choroby św. Klara odeszła do Pana. Jej ciało spoczęło tymczasowo, podobnie jak ciało św. Franciszka, w kościele św. Jerzego.
Pięć lat po kanonizacji Klary, której dokonał Papież Aleksander IV w roku 1255 w Anagni, ciało Świętej przeniesiono z kościoła św. Jerzego do nowo wybudowanej bazyliki jej imienia. Tego samego roku Siostry opuściły San Damiano i zamieszkały przy bazylice św. Klary.W roku 1818 roku papież Pius VII pozwolił braciom franciszkanom na poszukiwanie grobu św. Franciszka. Po odnalezieniu bracia złożyli relikwie Świętego Patriarchy w wykutej w skale kaplicy. Jego Sarkofag ustawiono w kolumnie w miejscu znalezienia i oznaczono ozdobną kratą.
Siostry Klaryski także przystąpiły do poszukiwania ciała swej Matki. Grób Świętej Klary odnaleziono 30 sierpnia 1850 roku.
23 września otwarto sarkofag. Jej doczesne szczątki umieszczono w mosiężnej trumnie.
W 1872 przeniesiono ciało Klary do krypty Bazyliki.
Z okazji 700-lecia śmierci Duchowej Siostry Biedaczyny z Asyżu, w roku 1953 nałożono na nie brązowy habit.
Do dziś ciało św. Klary spoczywa w Bazylice Świętej Klary w Asyżu wystawione do publicznej czci.
Pogrzeb św. Klary i przeniesienie ciała Świętej do Asyżu
Legenda Tomasza z Celano
Rozdział XXXI
Kuria Rzymska i rzesza ludu na pogrzebie św. Klary
47. Wiadomość o śmierci dziewicy, łącznie z opowiadaniem cudownych zdarzeń, natychmiast poruszyła cały lud w mieście. Biegną do klasztoru mężczyźni, biegną i kobiety. Tyle narodu tu płynie, że miasto wygląda jak opustoszałe. Wszyscy obwołują ją świętą, wszyscy zwią ją drogą Bogu, a wśród głosów pochwały niektórzy płaczą. Przybywa podesta razem z oddziałem rycerzy i zastępem uzbrojonych mężczyzn. Tego wieczoru i przez całą noc trzymają pilne zmiany straży, aby przypadkiem nie zrobiono jakiej krzywdy temu drogocennemu skarbowi, jaki spoczywa wewnątrz klasztoru.
Następnego dnia rusza cała Kuria: Wikariusz Chrystusa wraz z Kardynałami przybywa na miejsce i całe miasto kieruje się do Świętego Damiana. Przychodzą właśnie na moment rozpoczęcia modłów. Bracia zaczynają Oficjum o zmarłych, a tu nagle pan Papież mówi, że trzeba by odprawić oficjum o Dziewicach, a nie o Zmarłych, co wyglądało, jakby chciał ją kanonizować wpierw zanim jeszcze ciało zostało pochowane. Ale, gdy najdostojniejszy pan na Ostii odpowiedział, że w tej sprawie należy zaczekać, odprawiono Mszę świętą o zmarłych.
Potem Ojciec święty wraz z gronem Kardynałów i Prałatów usiedli, a Biskup Ostii, wziąwszy jako temat tekst „marność nad marnościami” (Koh 1,2), w szlachetnej mowie wychwalał zmarłą jako wzgardzicielkę marności.
Więcej 