NOBISCUM AD CAELUM…

Oni nie są ze świata – Charyzmat i tożsamość

 

 

Wczoraj w Warszawie miało miejsce Sympozjum poświęcone bł. Honoratowi Koźmińskiemu, Założycielowi wielu zgromadzeń zakonnych określanych dziś jako Rodzina Honoracka. Jest to kolejne ze spotkań, które przygotowuje do uczczenia 100. rocznicy śmierci wielkiego zakonnika i Polaka.

Sympozjum rozpoczęła Msza Święta o godzinie 10:00, której przewodniczył J. E. Ks. Biskup dr. Piotr Libera, biskup płocki, który mając w diecezji liczne zgromadzenia honorackie, umiejętnie wprowadził przybyłe osoby do uczestnictwa w Sympozjum pt. „Charyzmat i tożsamość”.

 

Podczas homilii ukazał piękno jedności, o którą modlił się Jezus do Boga Ojca za „uczniów wszystkich czasów, oczyma duszy w Nim utkwionymi, mogą oni do tej modlitwy się dołączyć” – mówił biskup Libera. Podkreślił, że gromadząc się jako rodzina „każe nam tutaj, w uniwersyteckim wieczerniku uczestniczyć w niej (modlitwie), gdy rozpoczynamy kolejne sympozjum poświęcone wierze, wyobraźni miłosierdzia  i myśli błogosławionego ojca  Honorata Koźmińskiego. Tak, to jest porywający i to jest nasza chrześcijańska tożsamość, zaczynać wszystko od uobecnienia gestu Jezusa Chrystusa z Wieczernika, od dołączenia się do Jego wielkiej modlitwy eucharystycznej, od zanurzania się w miłość, którą On nas do końca umiłował”.

Podkreślił ważność istnienia zgromadzeń założonych przez błogosławionego kapucyna: „dlatego nie obawiam się powiedzieć, że to przede wszystkim Wy – ludzie modlitwy i duchowości , choć czasami niedoceniani nadajecie ważny, wręcz podstawowy rys tożsamości UKSW. „Oni nie są ze świata – jak i Ja nie jestem ze świata” – gdy myślę kochani o charyzmacie honorackim, to na pierwszym miejscu myślę o tym fragmencie modlitwy arcykapłańskiej Jezusa Chrystusa. Być w świecie, ale nie ze świata. U Błogosławionego Honorata ukrycie nie była tylko wynikającą z carskich ukazów antykościelnych potrzebą chwili; ten wielki Polski Mistyk odkrył sam i odsłaniał przed swoimi duchowymi córami całą głębię tajemnicy ukrytego życia Chrystusa Pana” . Zaznaczył, że obecnie też potrzebne jest ukrycie, rozumiane jako „znamię miłości”. Wielokrotnie przytaczane w kazaniu fragmenty z nauczania błogosławionego Honorata, sprawiły że w ten sposób na nowo uwypukliły cel istnienia rodziny honorackiej, oraz sens organizowania sympozjów. Poprzez przypomnianą naukę bł. Honorata, on sam stał się na nowo obecny pośród zgromadzonych , którzy powołani zostali do tego ogłaszali jego dzieło na nowo.

 

 

Po błogosławieństwie zebrani przeszli do auli im. Jana Pawła II, gdzie rozpocząć miało się o godz. 11:15 sympozjum, składające się z dwóch części. Z czasem na dyskusje i odpoczynek  w postaci obiadu i możliwością rozmowy między zebranymi stało się prawdziwym spotkaniem Rodziny.

W pierwszej części sympozjum, konferencje wygłosili goście spoza rodziny honorackiej w osobach O. prof. dra hab. Jacka Salija OP  i Ks. dra hab. Czesława Parzyszka SAC. Po nich wystąpiła dr hab. Teresa Paszkowska ze Zgromadzenie Sióstr Służek NMP Niepokalanej. Tematy wykładów, wyjaśniały  główny temat sympozjum: Charyzmat i Tożsamość. Ubogacenie sympozjum, poprzez inne duchowości, sprawiło, że późniejsza dyskusja była bardzo żywa i przynosząca odpowiedzi na pytania które dotykały tematu ale także samej natury powołania. Druga część sympozjum była ubogacona materiałami multimedialnymi, które urozmaiciły w ten sposób przekaz.  Przedstawiciel ze Zgromadzenia Synów Matki Bożej Bolesnej oraz Bracia Mniejsi Kapucyni skupili się na pogłębieniu tematu  rodziny honorackiej w kontekście jej żywotności w XXI wieku. Po dyskusji , dokonano podsumowania.

 

Sympozjum zakończono błogosławieństwem.

 

Podczas trwania konferencji można było zaopatrzyć się w ciekawą literaturę oraz figurki – cegiełki przedstawiające błogosławionego Honorata Koźmińskiego, przy stoisku m.in. wydawnictwa Serafin czy Centrum Duchowości „Honoratianum” i Centrum Franciszkańskiego mieszczącego się w Warszawie przy ul. Modzelewskiego.

Materiały z Sympozjum można zakupić w Centrum Duchowości „Honoratianum”.

 

Maria Rachel Cimińska

Fot. Joanna Stępczyńska CDH

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *