Jan Kasjan urodził się ok. 360 r. w Scytii Mniejszej (dziś naddunajska Dobrudża) lub (według niektórych współczesnych badaczy) w Prowansji, w zamożnej, chrześcijańskiej rodzinie. Otrzymał wykształcenie klasyczne. Znał bardzo dobrze język grecki. W wieku ok. 20 lat udał się wraz ze swym przyjacielem Germanusem do Palestyny i został mnichem w jednym z klasztorów w Betlejem. Odtąd Germanus, z którym łączyła go głęboka więź duchowa, będzie mu towarzyszył na wszystkich etapach i drogach jego życia ascetycznego. Po dwóch latach udał się do Egiptu, gdzie wśród mnichów w Tebaidzie i Skete, spędził ok.10 lat. Tam poznał sławnych mistrzów życia pustelniczego oraz odwiedził skupiska mnisze, położone w delcie Nilu oraz na południowym zachodzie (Celle, Nitria). W 399 r. udał się wraz z Germanusem do Konstantynopola, gdzie przyjął święcenia diakonatu z rąk Jana Chryzostoma (Germanus przyjął święcenia kapłańskie).
W 404 r. pojechał do Rzymu z listem wiernych i kleru Konstantynopola do papieża Innocentego I w obronie zesłanego na wygnanie Jana Chryzostoma. Przez następnych kilka lat przebywał w Rzymie, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie i zaprzyjaźnił się z przyszłym papieżem Leonem Wielkim. Około 415 r., po śmierci Germanusa udał się do Marsylii, gdzie założył dwa klasztory: jeden dla mnichów (św. Wiktora), drugi dla dziewic (Zbawiciela). Zmarł w 435 r. w Marsylii.