Świętej Marii Dominiki Mazzarello

W roku 1854 stała się w Mornese członkinią Córek Maryi Niepokalanej składających się z dziewcząt pragnących doskonalić się na wzór Matki Bożej. Maria była najmłodszą, ale zarazem najgorliwszą członkinią stowarzyszenia. W roku 1866 włącza się w pomoc zarażonym na tyfus. Wkrótce sama zapada na tę ciężką chorobę. W czasie kuracji zdrowotnej przychodzi jej do głowy pomysł zorganizowania pracowni krawieckiej dla ubogich dziewcząt. Zamiar ten udaje się jej zrealizować.

W dniu 7 października 1864 r. ma miejsce spotkanie, które zaważyło na dalszym życiu Marii Dominiki. Tego dnia spotyka się z ks. Bosko, który zainteresował się jej apostolstwem wśród ubogich dziewcząt. Kiedy papież Pius IX zaaprobował projekt ks. Bosko dotyczący założenia zgromadzenia żeńskiego, opiekunowi ubogiej młodzieży od razu przyszły na myśl dzielne dziewczęta z Mornese. Spotkał się więc z ks. Pestarino, pod którego egidą dzialały Maria Dominika, jej przyjaciółki i przedstawiły mu projekt stworzenia z CMN, zakonu Córek Maryi Wspomożycielki. Ks. Pestarino przystał na propozycję ks. Bosko. Pierwszą przełożoną nowego zgromadzenia została Maria Dominika Mazzarello. We wszystkim starała się naśladować ks. Bosko i jego system wychowawczy. Realizowała go z godną podziwu wiernością. Dom w Mornese stać się oazą szczerej miłości i prostej, spontanicznej radością. Wokół sióstr gromadziło się coraz więcej ubogich dziewcząt szukających schronienia, pomocy duchowej i materialnej. W roku 1877 zgromadzenie przybrało również charakter misyjny – Maria Dominika Mazzarello wyprawiła pierwsze siostry do Ameryki. Za swojego życia pożegnała łącznie trzy wyprawy misyjne.